Reactie van een oud collega (10-01-2012)

Betreft : reactie van een collega na het lezen van ‘De Verborgen Waarheid (over PTSS)’. Ik wil je even laten weten dat ik je boek gelezen heb en daar wil ik het even over hebben. N.a.v. je reclame berichtje op de MFO-site had ik je boek besteld en deze is gisteren op de deurmat gevallen. Ik heb het boek gisteravond in 1 ruk uitgelezen en vanmorgen weer voor de 2e keer helemaal van A tot Z. Man, wat heb ik een bewondering voor jou gekregen.

 

In 1997 ben ik van de brigade weggegaan, maar heb je daarna nog regelmatig gezien. Niet veel, zo 4 à 5 keer per jaar, dus ik kende je alleen oppervlakkig. Tenminste na 1997, want voor die tijd zag ik je bijna dagelijks. Raoul, ik moet toegeven dat ik, in de tijd dat ik je heb meegemaakt, niets bijzonders aan je heb gezien waarvan ik dacht; die zit ergens mee. Maar dat zullen veel meer collega’s gehad hebben, denk ik. Ik wist al ongeveer 2 jaar dat je worstelde met je problemen en dat je daarvoor in therapie was. Maar meer dan dat ik die wetenschap had, heb ik er niet mee gedaan. Wat je problemen precies waren en voor je betekende wist ik eigenlijk niet precies. Ja oké, er was iets gebeurd in Joego en dat heb je onderdrukt, dat wist ik. Alleen als ik je beroepsmatig ontmoette praatten we even met elkaar, maar dit was altijd een beetje oppervlakkig.

 

Nu na het 2x lezen van je boek denk ik daar heel anders over en ik baal ervan dat ik je niet eerder heb benaderd. Maar ja, net als zoveel collega’s zeg ik; ik wist het niet……anders dan…… maar ja daar koop je niks voor. En ik sta dan ook wat verder van je af, en ga zo maar door ……

 

Zoals je misschien wel zult weten heb ik zelf ook een nare tijd achter de rug met individuele hulpverlening en een lange poos ziek thuis. Bij mij was het dan wel geen PTSS maar een burn-out. Ik zat er in 9 maanden mee thuis en heb daarna langzaam weer het werk hervat. Nu gaat het weer goed met me en ik heb mijn lessen daaruit geleerd.

 

Raoul, ik ben echt helemaal onder de indruk op de wijze hoe jij bent omgegaan met je PTSS. Dat je dit zo lang voor de buitenwereld hebt kunnen verbergen. Dit toneelspel zal je wel heel veel energie gekost hebben. En dat is ook wat ik las in je boek, vermoeidheid, hoofdpijn, depressiviteit en vaak een kort lontje thuis. Voor mij herkenbare symptomen en dit is allemaal niet zo leuk. Het is echt klote als je jezelf eraan moet overgeven en merkt dat het niet goed met je gaat. Om dit dan ook nog te erkennen en uit te spreken naar anderen toe is op zich al een hele grote drempel. Het is een overwinning op jezelf dat je dit wel hebt gedaan, ook al is het 15 jaar na dato. Het is nooit te laat man, nooit!

 

Aan de ene kant is het (zoals je zelf ook schrijft) jammer dat je er niet eerder mee naar de hulpverlening bent gestapt, maar aan de andere kant is het wel super dat je dit wel hebt gedaan. Het heeft z’n redenen gehad waarom het wat langer duurde, die redenen ben jezelf en jouw omgevingsfactoren. Daar is niks aan te veranderen, want Raoul, het zit in de aard van het beestje. En jouw aard van het beestje is goed. Je ben goed voor anderen (heel goed, te goed misschien) en dat is misschien een beetje lastig voor jezelf (heel lastig, te lastig misschien). Maar ja, jij ben wel Raoul JG Janssen en niet iemand anders, dus jij moet daar mee verder. Gelukkig heeft de hulpverlening je geholpen en heb je de nare ervaringen een plaatsje weten te geven. Voor de wijze waarop jij met PTSS bent omgegaan (en nu nog mee omgaat) heb ik heel veel respect. Dat je er lotgenoten mee wilt helpen siert je en dat is heel mooi, zoals je zegt; al is het er maar 1 dan is je boekje al niet voor niets geweest.

 

Nou Raoul, ik kan je zeggen je boekje is ECHT NIET voor niks geweest. Mij heeft het in ieder geval weer gesterkt en ik hoop dat het dit met jou ook blijft doen. Ik hoop dat je weer lekker in je vel zit. Na mijn burn-out zei men; we hopen dat je weer snel de oude zult worden. Nou Raoul dat ben ik niet, wil ik niet en zal ik ook nooit meer worden. Net zoals jij nooit meer de oude zult worden. Maar Raoul dat is met iedereen zo. Niemand wordt weer de oude en we dragen allemaal een bagage levenservaring met ons mee, voor de rest van ons leven. Dit is niets aparts, dit is NORMAAL. Ik weet het, jou rugzakje is meer dan gemiddeld gevuld, maar die sterke schouders van jou kunnen het aan, dat heb je volop aangetoond. Daar mag je trots op zijn, man. Want met de extra bagage levenservaring kun je ook meer betekenen voor anderen.

 

Jij doet het met lezingen en een eigen website, mooi toch! Draag je verleden met je mee maar bedenk wel dat je niet in het verleden moet blijven hangen. Daarmee bedoel ik dat je ook jij weer verder moet met je leven. Voorkom dat je niet alsmaar in je PTSS-verleden blijft hangen, hoe moeilijk dat ook kan zijn. Goed dat je lezingen geeft en anderen wilt helpen met PTSS, maar er is meer Raoul, en dat ben jijzelf. Maar als je er gelukkig bij bent zou ik zeggen blijf doen waar je mee bezig bent, want ik geloof direct dat het je heel veel voldoening geeft. We zijn net weer een nieuw jaar begonnen, nieuwe kansen nieuwe prijzen zeg maar.

 

Jouw toekomst biedt volop kansen en uitdagingen. Grijp die en kijk vooruit………want daar schijnt de zon! Dat je het Draaginsigne Gewonden hebt gekregen is niet meer dan, normaal. Je hebt het dubbel en dik verdiend maat, van harte proficiat. Diepe bewondering voor hetgeen je hebt doorstaan en hoe je ermee bent omgegaan……. Dat zullen veel anderen in zo'n situatie je niet nagedaan hebben. Raoul, ik wil je langs deze weg heel veel geluk toewensen met je toekomst en ik hoop echt dat het helemaal goed met je blijft gaan. Haal de kracht, wijsheid en moed uit je doelstellingen maar leg de lat niet te hoog.

 

Meer wijsheid kan ik je niet meegeven. Ik hoop je binnenkort een keertje te zien!

 

In verband met privacy zijn namen weggelaten in deze reactie.

 
Je bent hier

WAAR KAN IK TERECHT?

Binnen Defensie is het lastig om de juiste personen te vinden die je kunnen helpen.

Heb je vragen? Aarzel niet om mij een reactie te sturen, ik help je graag verder.